تخت سلیمان

تخت سلیمان نام محوطه تاریخی بزرگی در نزدیکی تَکاب و روستای تخت سلیمان (در گذشته نصرت‌آباد) در استان آذربایجان غربی در کشور ایران است.

مجموعه بناهای تاریخی در تخت سلیمان در اطراف دریاچه‌ای طبیعی ساخته شده است. آب این دریاچه که از عمق ۱۱۶ متری از درون زمین به سطح می‌آید و به زمین‌های اطراف می‌ریزد دارای املاح زیادی است که آن را برای آشامیدن و کشاورزی نامناسب کرده است. رسوب‌های حاصل از این املاح در طی قرن‌ها لبه دریاچه را شکل داده و متغیر کرده است.

آثار بناهای دوره‌های اشکانیان و ساسانی و ایلخانان مغول در این محل یافت شده است. مهم‌ترین آثار بجا مانده آن آتشکده و تالارهای دوره ساسانی است. برخی آثار ساسانی دیگر نیز در کوه بلقیس و زندان سلیمان در نزدیکی تخت سلیمان ساخته شده است.

تاریخچه


دریاچه و ویرانه‌های تخت سلیمان

در زمان ساسانیان ایرانیان سه آتشگاه بزرگ و برجسته داشتند. نام آتش‌هایی که در این آتشگاه‌ها نگهداری می‌شد یکی بُرزین مهر به معنای آتش عشق والا و ویژه برزیگران بود که در نزدیکی نیشابور خراسان جای داشت. دیگری فَربغ بود به معنای آتش فرّ ایزدی که در کاریان فارس و ویژه موبدان و بلندپایگان بود و سومی گُشَسب که در تکاب آذربایجان قرار داشت. آتشگاه آذرگشسب ویژه ارتشیان بود و در شهر و محلی بنام شیز یا گَنجَک بر روی کوه اَسنَوند قرار داشت. آذرگشسب به معنای آتش اسب نر است. بر پایهٔ افسانه‌های ایرانی این آتشگاه بدین علت این طور نامیده شده است که کیخسرو بهنگام گشودن بهمن دژ در نیمروز با تیرگی شبانه که دیوان با جادوی خود پدید آورده بودند روبرو شد. آنگاه آتشی بر یال اسب وی فرود آمد و جهان را دیگر باره روشن کرد و کیخسرو پس از پیروزی و گشودن بهمن دژ، به پاس این یاوری اهورایی، آتش فرود آمده را آنجا بنشاند و آن آتش و جایگاه به نام آتش اسب نر (گشسب یا گشنسب) نامیده شد. این محل هم اکنون نام تخت سلیمان نام دارد.

کاوشگاه باستانی شیز از سوی یونسکو به عنوان میراث جهانی شناخته شده است و طرحهای بزرگی برای بازسازی و کاوش در آن در دست اجرا است.

تخت سلیمان
میراث جهانی یونسکو

اطلاعات اثر
نام کشور پرچم ایران ایران
نوع فرهنگی
معیارها i, ii, iii, iv, vi
شماره ثبت ۱۰۷۷
منطقه آسیا و اقیانوس آرام
تاریخچه
تاریخ ثبت ۲۰۰۳ (جلسه ۲۷ام)


خانه دیو

خانه دیو یک آتشکده و از بناهای معماری (احتمالا دوران ساسانیان) در روستای فشتنق سبزوار است. از این محل از دوران ساسانی تا دورهٔ سلجوقی استفاده می‌شده و کاربردی آیینی داشته‌است.

نحوهٔ تاق زدن آتشکدهٔ سبزوار در نوع خود منحصربه‌فرد است که پلان آن با پلان آتشکدهٔ تخت سلیمان در آذربایجان قابل مقایسه‌است.

این بنا از بناهای جالب در روستای فشتنق است و به عبارت دیگر دیو خانه که چندی پیش باستانشناسان ایرانی با لهستانی‌ها استقرارهای ساسانی را در سبزوار بررسی کردند

بررسی، گمانه‌زنی و نقشه‌برداری بقایای معماری در چهارتاقی سبزوار «دیوخانه» با همکاری دو هیات ایرانی و لهستانی در روستای فشتنق سبزوار آغاز شده‌است.


سرپرست هیات ایرانی بررسی چهارتاقی سبزوار در گفت‌وگو با خبرنگار بخش میراث فرهنگی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) در این‌باره اظهار داشت: پروژهٔ بررسی، گمانه‌زنی و نقشه‌برداری در این چهارتاقی براساس فرضیه‌ای از پیش تعیین‌شده‌است تا مشخص شود، بقایای معماری این آتشکده مانند استخوان‌دان، آتش‌دان، سکو، محل دپو (‌انبار سوخت) و تالار طواف در کجای آتشکده قرار دارند.


حسن هاشمی افزود: براساس شواهدی که در مدت دو هفته بررسی در این مکان به‌دست آمده‌اند و همچنین مدارک باستان‌شناسی، تاکنون به این نکته پی برده‌ایم که از این محل از دوران ساسانی تا دورهٔ سلجوقی استفاده می‌شده و کاربردی آیینی داشته‌است.


او مدت کار را در این فصل، یک ماه دانست و ادامه داد: با توجه به حجم نسبتا زیاد کار و مدت زمان محدود، به احتمال زیاد کار در فصل‌های بعدی کاوش نیز ادامه می‌یابد.


سرپرست هیات ایرانی بررسی چهارتاقی سبزوار اظهار داشت: براساس شواهد، نشانه‌ای از آتش‌دان و تالار طواف از نظر ساخت معماری در این مکان کشف شده‌اند.


وی نحوهٔ تاق زدن آتشکدهٔ سبزوار را در نوع خود منحصربه‌فرد دانست که به نوعی پلان آن با پلان آتشکدهٔ تخت سلیمان در آذربایجان قابل مقایسه‌است.


او با بیان این‌که این بنا بدون تزیینات خاص است، افزود: سرپرستی هیات لهستانی را باربارا کاییم برعهده دارد. همچنین چون کار مشترک است، نیمی اعتبار ازسوی گروه لهستانی داده می‌شود.


هاشمی زمان آغاز به‌کار در فصل بعد کاوش را در این محوطه، به موافقت دو هیات ایرانی و لهستانی وابسته دانست.

آتشکده

آتشکده به گونه‌ای از نیایشگاه‌های زرتشتیان گفته می‌شود که آتش در جای خاصی از آن قرار دارد و مهمترین نیایشهای دینی در آن و در برابر آتش انجام می‌گیرد.

نام

آتشکده: مرکب است از آتش + کده. جزء اخیر نیز مرکب است از کد+ ه نسبت است. کد از ریشهٔ کَتَه اوستایی و آن نیز از مصدر کَن به معنی کندن مشتق شده است. زرتشتیان معبد و آتشکده را «در ِمهر» هم می‌گفته‌اند که یادآور سنت‌های پیش تاریخی در ایران و آیین مهر یا میتراییسم نیز هست.

بنا

بنا بر نظر احمد تفضلی اطلاعات ما در مورد آتشکده‌ها عموما از دوره ساسانی و اسلامی است. شکل و بنای آتشکده‌ها در همه جا یکسان بوده. معمولاً ً هر آتشکده هشت درگاه و چند اتاق هشت گوشه داشته و آتشدان در وسط بنا واقع بوده و پیوسته آتش مقدس در آن می‌سوخته. اما با گذر زمان و به تدریج در دین زرتشت مقرر می‌شود که آفتاب بر آتش نتابد. بنابراین آتش را در فضای باز نگهداری نکرده و اتاقی در وسط بنا ساختند که آتشدان در آن قرار داشت. تعداد آتشکده‌ها بسیار بود و تأسیس آن‌ها به زمان خیلی پیش از ظهور زرتشت، یعنی زمان پیشدادیان (هوشنگ و جمشید) می‌رسید. ولی در عهد ساسانیان سه آتشکدهٔ مشهور:

به نام سه طبقهٔ اصلی اجتماعی در آن دوران یعنی طبقهٔ ارتشتاران و نظامیان، طبقهٔ کشاورزان و پیشه وران و طبقهٔ موبدان و روحانیان که با سه رنگ سرخ و سبز و سپید یا همان سه رنگ پرچم ایران مشخص می‌شده‌اند، اهمیت می‌یابد. به زعم احمد تفضلی آتشكده‌ها بنا بر اهمیت نوع آتشی كه در آن است، به سه دسته تقسیم می‌شوند: آتشِ بَهْرام، آدُران و دادگاه.

آتشکده‌های خاموش

آتشکده‌های زیادی در کشور موجود است که بعد از تازش اعراب به ایران و همینطور در دوران صفویه به اجبار خاموش شدند ، تعدادی نیز با دست اعراب و یا خود متعصبین ایرانی تخریب گشتند.

آتشکده‌های مشهور

آتشکده نویس روستای نویس قم ثبت اثار ملی


آتشکده‌ای معروف به کعبهٔ زرتشت در نقش رستم.

چک‌چک

چَک‌چَک یا چکچکو یکی از زیارتگاه‌های مهم زرتشتیان است. این زیارتگاه که زرتشتیان به آن پیرسبز نیز می‌گویند در استان یزد و در کوه‌های میان اردکان و انجیره قرار دارد. زرتشتیان هر ساله از روز ۲۴ خرداد به مدت چهار روز در این زیارتگاه دور هم جمع شده و به نیایش می‌پردازند. فاصله این زیارتگاه تا شهر یزد ۴۸ کیلومتر است.

هر سال جشن مهرگان در این زیارتگاه جشن برگزار می‌شود و زرتشتیان بسیاری در این مکان گرد هم می‌آیند.

گفته می‌شود نام «چک چک» یا «چک چکو» از صدای قطره‌های آبی گرفته شده که از صخره‌ای می‌چکد و اکنون به درون یک منبع ذخیره هدایت می‌شود. نیایشگاه پیر سبز امکانات رفاهی مانند برق، آب آشامیدنی و تعدادی اتاق دارد که برای استراحت ساخته شده که به آن‌ها «خیله» می‌گویند. در داخل یکی از اتاق‌ها چاهی به ژرفای بیش از ۵۰ متر وجود دارد.


زیارتگاه چک‌چک

برج خاموشان

برج خاموشان (همان دخمه) محلی است که اجساد اموات در معرض نور آفتاب گذاشته می‌شود. واژه اوستایی آن "هوادارسیاً می‌باشد و بعدها خورشید نگرشتی گردید.چون زرتشتیان بر این عقیده‌اند که سرچشمه نیروی زندگی انسان (واژه اوستایی آن: اوشتانا) از آفتاب است. بنابراین پس از مفارقت روح از کالبد بایستی آن را در معرض آفتاب قرار داد تا نیروی نامبرده به اصل خویش برگردد.

استودان

اَستودان به معنی جایگاه نگهداری استخوان، چاه یا گودال یا شکافی است در کنار دخمه یا برج خاموشی، دور از دسترس جانوران، که استخوان‌های مردگان را در آن می‌ریزند. این رسم، یکی از رسوم زرتشتیان است و بازمانده استودان‌های کهن را می‌توان در شوشتر، نقش رستم و استان یزد، ایران مشاهده کرد. واژه استودان از دو بخش اَستو- (استخوان) و -دان (جایگاه) درست شده‌است.

چهارتاقی نیاسر

چهارتاقی نیاسر، یکی از آثار تاریخی شهر نیاسر در بیست کیلومتری غرب کاشان است.

پژوهشگران این بنا را از سازه‌ای از اواخر دوران اشکانی و یا اوایل دوران ساسانی می‌دانند. برای این بنا کاربری های گوناگونی همچون نشان راهیابی، بنای یادبود، آتشگاه و قبر بزرگان مطرح شده بود.

رضا مرادی غیاث‌آبادی، اخترباستان شناس، در سال ۱۳۸۰ و در کتاب «نظام گاهشماری در چارتاقی‌های ایران» فرضیه کاربری تقویمی آن را مطرح کرد. غیاث آبادی معتقد است «این بنا کارکردی تقویمی دارد و به گونه‌ای ساخته شده که طلوع و غروب خورشید در آغاز و میانه هر یک از فصل‌های سال از یکی از روزنه‌های آن دیده می‌شود. بنای چارتاقی نیاسر به مانند دیگر چارتاقی‌های منفرد ایران بدون وجود بناهای دیگر در اطراف آن ساخته شده و دقت محاسبات تقویمی آن بیش از بناهای دیگر تقویمی در جهان است که گاه تا سه درجه خطا دارند.»

دانشگاه کاشان و پایگاه میراث فرهنگی نیاسر نیز هر ساله به دعوت او در مراسم دیدار طلوع خورشید شرکت می‌کنند.

در صورت پذیرش این نظریه، پیدا شدن کاربری تقویمی احتمالی برای این بنا در تضاد با کاربری‌های دیگر مثل بنای یادمانی و آتشکده نیست. چون در معماری ایرانی بسیاری از بناها کاربری چندمنظوره دارند و در ضمن به کارگیری واژه چارتاقی تنها ناظر بر ویژگی‌های معماری بنا و نه کاربری آن است.

به پیشنهاد و پیگیری او هرساله مراسم دیدار و بررسی میدانی از طلوع خورشید در چارتاقی نیاسر در نخستین روز هر فصل سال در کنار این بنا برگزار می‌شود. به هر حال هنوز ابهاماتی در این مورد وجود دارد و برخی نسبت به این کاربری تردید دارند. این بنا با قدمتی نزدیک به دو هزار سال با شمارهٔ ۳۱۶ در فهرست آثار ملی ایران ثبت گردیده‌است.


کرتیر

کَرتیر موبدی زرتشتی در سده سوم میلادی بود.

زندگی سیاسی

کرتیر در زمان اردشیر (بنیانگذار سلسله ساسانی) پریستاری ساده بود. او در زمان شاپور ۱ سرپرست انجمن مغان (مغستان) گردید و در این مقام توانست دین زرتشتی را که در آن زمان باورهای چندی بدان پیوسته بودند یکدست کند و به اوستا تقدس بخشد. با اینحال، او تا زمان مرگ شاپور، همچنان اهربد (هیربد) باقی‌ماند و تنها در زمان هرمزد (۲۷۳-۲۷۲م) بود که توانست به درجه «هرمزد موبد» (مغبد) دست‌یابد. کرتیر که از دشمنان سرسخت مانی بود و سرانجام سبب زندانی شدن و مرگ مانی (۲۷۶م)در دوران پادشاهی بهرام اول شد. با مرگ بهرام دوم و به تخت نشستن نرسی، ستاره بخت وی رو به افول نهاد و او نیز در سنی بالا درگذشت. 

او در زمان بهرام ۲ به نیرویی بسیاری دست یافت.از سوی او آزار بسیاری بر پیروان آیینهای جهود، مانی، ماندایی، ترسایی و بودایی رفت. کرتیر در زمان همین پادشاه بود که جایگاه داور داوران یا قاضی القضاتی را نیز به دست آورد. او همچنین آموزشگاههایی را برای پرورش روحانیان زرتشتی ساخت.

سنگ‌نوشته‌ها

از کرتیر چهار سنگنوشته در استان فارس برجای مانده‌است. بخشی از این سنگنوشته‌ها دربرگیرنده داستان معراج رفتن کرتیر و بازدید از جهان پس از مرگ می‌باشد.این سنگنوشته‌ها به زبان پارسی میانه و خط پهلوی می‌باشد.

این سنگ‌نوشته‌ها شامل:

  • سنگنوشته‌ای در زیر سنگ‌نوشته سه زبانی شاپور در کعبه زرتشت در نقش رستم
  • سنگ‌نوشته‌ای در سمت راست پیکرنگاره‌های پیروزی شاپور در صخره نقش رستم
  • سنگ‌نوشته‌ای در سمت راست پیکر اردشیر بابکان در نقش رجب
  • سنگ‌نوشته‌ای در قسمت بالای پیکر بهرام دوم در سرمشهد

کعبه زرتشت

کعبه زرتشت نام بنایی است مکعب مستطیل شکل در نقش رستم در استان فارس. این بنا در زمان هخامنشیان و به احتمال در عصر پادشاهی داریوش بزرگ ساخته شده است.

ظاهر بنا

این بنا دارای تنها یک مدخل بالاتر از سطح زمین و بازمانده پلکانی برای دسترسی به تنها ورودی آن است. تا سال 1316 شمسی، ثلث پایینی بنا در زمین دفن شده بود. تنها در این سال و با آغاز کاوشهای باستان‌شناسی بود که مشخص گردید که بنا در سه سمت خود (بجز ورودی) دارای سکو است. همچنین در درگاه ورودی جای چرخش پاشنه دری سنگین و کلفت، نشان از دربسته بودن بنا می‌دهد. این ساختمان تماماً از سنگ آهکی سفید و سیاه ساخته شده است.

کاربرد بنا

درباره کاربرد این بنا، نظرات گوناگونی ابراز شده است. متاسفانه دانشمندان تاکنون کاربرد بی شک و تردید آن را کشف نکرده‌اند. بخشی از کاربردهایی که به این بنا منسوب شده‌است، چنینند:

  • آرامگاه دائمی داریوش که بعدها انصراف پیدا کرده است.
  • آرامگاه موقت (فقط تا پوسیده شدن اجساد)
  • جایگاه آتش مقدس (آتشگاه)
  • جایگاه نگهداری اوستا و کتب دینی
  • جایگاه پرچم‌های شاهی
  • اهمیت بنا

    کاربرد بنا در دوره هخامنشی هرچه بوده‌باشد، به نظر می‌رسد که بنا در دوران ساسانی و بخصوص اردشیر به اوج اهمیت رسیده‌است. در این دوران سه سنگ‌نوشته مستقل بر روی سکوهای بنا ایجاد شده‌است که اطلاعات وسیعی در خصوص ساسانیان ارائه می‌کند. یکی از مهمترین این سنگ‌نوشته‌ها، درباره کرتیر است.


گاهشماری زرتشتی

با توجه به اوستا در می‌یابیم که ایرانیان از زمانهای دور تقویمی بر اساس خورشید داشته اند. همانطور که در هپتان یشت می خوانیم:فرا رسیدن فصل در زمان مناسب سال خورشیدی.همانطور که می دانید ایرانیان سال را از بهار آغاز می‌کردند چون بهار در این تقویم به چم (معنا) آغاز دوباره زندگی می‌باشد. ایرانیان سال را به شش بخش مساوی تقسیم می‌کردند و پنج روز نخست آن را جشن می‌گرفتند که به آن گاهنبار می‌گویند. اما پس از آن نوعی تقویم دیگر به وجود آمد که کاملترین تقویم به وجود آمده به دست انسان است.در این تقویم ماههای سال همواره ۳۰ روز دارند و هر روز نام بخصوصی دارد.هر روز از ماه که با اسم آن ماه مطابقت داشته باشد جشن عمومی است. در این روزنگار یا تقویم زردشتی هفته وجود ندارد. اکنون به نام های روز ها نگاهی می اندازیم: (جالب است بدانیم که روز یکم، روز اهورامزدا است و شش روز پس از آن، از نامهای امشاسپنتان استفاده شده است)

  1. اهورامزدا یا اورمزد-دارنده دانش و خرد جاویدان
  2. وهمن یا بهمن-پندار و خرد نیک
  3. اردیبهشت-طبیعت
  4. شهریور-قانون های نیکو
  5. سپندارمذ یا اسفند-نیکوکاری(روز مادر و زن)
  6. خرداد-کمال
  7. امرداد-جاودانگی
  8. دی به آذر-آفرینش
  9. آذر-آتش
  10. آبان-آب
  11. خور یا خورشید
  12. مه یا ماه
  13. تیر-ستاره
  14. گوش-زندگی
  15. دی به مهر-آفرینش
  16. مهر-دوستی وعشق(روز عشق)
  17. سروش-فرمانبرداری
  18. رشن-عدالت
  19. فروردین-پیشرفت
  20. ورهام- پیروزی
  21. رام-خوشی
  22. باد
  23. دی به دین-آفرینش
  24. دین-هوشیاری
  25. اِرد-شادی
  26. اشتاد-حقیقت
  27. آسمان
  28. زمیاد-زمین
  29. مانتره سپند-خلوص
  30. انارام-نور جاوید

اما تا اینجا تنها 360 روز نام برده شده در پایان این روز ها پنج روز اضافه می‌شده، که روزهای پنته یا پنجه نام دارند. روزهای پنجه:

  1. Ahunavad
  2. Oushtavad
  3. Spentahmad
  4. Vohu Khashatr
  5. Vahista Isht

و هر چهار سال یک بار یک روز به نام اورداد به پنجه اضافه می‌شد، که همان سال کبیسه هست. همانطور که گفته شد هر گاه نام روز با نام ماه یکسان می‌شد جشنی برپا می‌شد که موسوم به یک موصوع خاصی بود. برای مثال روز 16 ماه مهر روز عشق نام داشت و جشنی برپا می‌شد. در تقویم زرتشتی روزهای اورمزد (روزاول ماه),روز دی به آذر که روز هشتم ماه است, روز دی به مهر(روز پانزدهم ماه)و روز دی به دین(روز بیست و سوم ماه) روز های تعطیل و استراحت است که آدینه روز نامیده می‌شود. این روزنگار از دقیق ترین روزنگاران بشر دارای کمترین خطا است و شایان به ذکر است که در تقویم قمری که هر سال چند روز جابجا مشود!!!! و اصلاً روزنگار دقیقی نیست. و تقویم میلادی که می‌توان گفت پرکاربرد ترین تقویم جهان است، بر اساس نظریه انفجار بزرگ هر 2500 سال یک روز از آن کم می‌کنند که این کار یک بار در سال 1582 اتفاق افتاد. اما روزنگار ایرانی که بر اساس دقیق ترین محاسبات ریاضی ساخته شده است هر ده میلیون سال یک بار به آن یک روز اضافه می‌شود.

برای گرفتن اطلاعات بیشتر درباره روزنگاری در ایران باستان می‌توانید به صفحه زیر مراجعه کنید.